در سفر اخیر به ایران تفاوت چشمگیری را نسبت به اوضاع و احوال مردم قبل از انتخابات خرداد 88 مشاهده کردم و آن اینکه علیرغم اینکه در ظاهر همه زندگی معمولی خود را می‌کنند ولی اعتراض مدنی و رفتن به خیابان هم در هر روزی که امکانش پیش بیاید در برنامه زندگی عادی مردم قرار گرفته است. کسی باکی از کتک خوردن و اسیر شدن چندان نداشت. شاید این قضیه خودش یکی از بزرگترین دستاوردهای انتخابات 88 باشد که مردم برای خود حق اعتراض قائل باشند و آنرا جزوی از برنامه زندگی عادی خود بدانند. حکومت وقت چه بخواهد چه نخواهد، ترس از اعتراض از بین رفته و محکم‌ترین تابوهای اتقلاب نیز شکسته شده‌اند. مردم اگر همچه حقی را از 20 سال پیش هم برای خود قائل بودند وضع اینگونه نمی‌شد که اکنون هست. ولی همین هم که پیش آمده باعث امیدواری است و نشان از این دارد که ایران هرگز مثل کشورهای عرب نمی‌شود، ایران چین نمی‌شود، ایران پاکستان هم نمی‌شود؛ ایران برای خودش استثنایی است در میان کشورهای منطقه و همسایه‌گانش.