احساس خفقان, گلو گرفته از بغض و فریادی فروداده, سینه سنگین و پر تپش, راه گویی به روی آمد و رفت نفس نیز بسته است. چند روز پیش به دوستی گفتم رنج کشیدن هم یک انتخاب است. چرت گفتم!
کسی میداند که این شبکه فارسی1 که به حول و قوه الهی بدون حتی یک خش ناقابل ازطرف پارازیتهای تولید داخل اینجور صاف و تروتمیز در اقصا نقاط دور افتاده ایران هم منور کننده خانه های ایرانیان گشته است, از کجا پخش میشود و چقدر از ج.ا.ا. حمایت مالی میشود؟ هر طرف که میروم سریالهای این شبکه را در تلویزیونها میبینم. حتی برخی از دوستان نازنینم هم میگویند که تنها دلخوشی شان همین سریالهاست. سرانگشت حیرت و افسوس به دهان مات و مبهوت این ملت عجیب ایران خودمان مانده ام!
به هزاران دلیل فرهنگی و ریشه های تاریخی و فرهنگی ایرانی ها آدم های پیچیده و جالب توجه ای اند. اما به نظرم در این سی ساله اخیر بعد از انقلاب دوگانگی بین فرهنگ سیستم حاکمه و فرهنگ مردم معمولی, این دو رویه زیستن و راه هایی که مردم پیدا کرده اند تا هر گونه عملی که از نظر فرهنگ سیستم حاکمه جرم تلقی می شود, انجام دهند, این که این دو گانگی رفتار در ملاء عام و در خلوت آنچنان در روح مردم ریشه دوانده که ناخودآگاه همه گویی حداقل دو نفرند (یکی در جمع, یکی در خلوت) و در نتیجه باید آن دگری هر کسی را از کدهایی در میان کلمات معمولی اش و در میان حالات چهره و نگاه و لبخند و اخمش استخراج و پردازش کرد, همه و همه پیچیدگی هایی به ایرانی ها داده است که در نظر یک خارجی اسرار آمیز و اگزاتیک می آید و سخت جالب توجه (البته غالبا در اوایل آشنایی!). این صفات که برشمردم صفاتی است که به کرات از دوستان خارجی ام در باره ایرانی ها شنیده ام. این سفر سعی کردم که از چشم یک خارجی به ایران و مردمش بنگرم تا دلیل آن صفات را دریابم. حاصل فعلا همانست که در بالا نوشتم. هنوز در حال مشاهده ام!
