مدتی‌ست که به مغز و عملکردش پیله کرده‌ام و حتی شب‌ها هم خوابش رو می‌بینم و با هر کس هم که حرف می‌زنم همش توی ذهنم مغز طرف رو اسکن می‌کنم! اون وقت‌هایی که روی تشریح بدن و عضلات کار می‌کردم تا مدتی همه آدم‌هایی رو که می‌دیدم فوراً بدون پوست هم تصورشان می‌کردم که خیلی آزاردهنده بود! از بچگی هم همینجوری بودم که هر از چند گاهی که یه سئوال پیدا می‌کردم بهش پیله می‌کردم. مادرم که از دستم خسته می‌شد از بسکه یک گوشه می‌نشستم و می‌خوندم می‌گفت مگر تخم گذاشته‌ای که نمیتونی از روش بلند شی؟! ما تو خونه‌مون مرغ و خروس و کبوتر و کرم ابریشم و اینجور چیزا زیاد داشتیم ، فلذا این اصطلاحات برگرفته از طبیعت. باری، امروز که دیدم بروبچه‌های فرندفید از یک پست قدیمی هایکوهای قدسی قاضی‌نور خیلی استقبال کرده‌اند یک دفعه‌ای به نظرم رسید که چقدر به مغز پیله کرده‌ام و زنگ تفریح شعر هم خوبه! دوباره رفتم کتاب‌های قاضی نور رو که مثل یک گنجینه نگاهشان می‌دارم (چون که خیلی نایابند) در آوردم و از دوباره خواندنشان لذت بردم. یک آتوبیوگرافی و همینطور یک داستان کوتاه و فوق العاده به لحاظ تکنیک داستان نویسی داره که باید براتون سر فرصت بنویسم. خیلی زیبا و کوتاه و موثر نوشته شده‌اند.

یکی از مقالات امروز نیویورک تایمز از خوشحالی محققین و دانشمندان از روی کار آمدن اوباما نوشته است. بخصوص که محققین سلول های بنیادین هم امیدوارند شاید در آینده ای نه چندان دور بتوانند با آزادی بیشتری به آن تحقیقات ادامه دهند. به گفته فرانک پرس رئیس قبلی آکادمی علوم امریکا و مشاور علمی جیمی کارتر “خوشحالی دانشمندان از این نیست که شاید پول بیشتری برای تحقیق اختصاص داده شود؛ بلکه برای اینست که یکبار دیگر علم به جایگاه درست خود در این کشور باز گشته است.”  اوباما در سخنرانی روز سوگند ریاست جمهوری اش به برگشت علم به جایگاه اصلی خویش اشاره کرده است.

ای بابا!  به این تکنیک fMRI تازه دلمون داشت یک‌ذره خوش می‌شد که  این مقاله یک علامت سئوال بزرگ جلوش گذاشته! خودتون بخونید تا بعد شاید راجع بهش بیشتر صحبت کنیم.

باز هم یک سخنرانی (متن سخنرانی) بسیار زیبای دیگر از اوباما. اصلاً این مرد استعداد غریبی در سخنرانی دارد: کوتاه، متمرکز و موثر. خطاب به نه فقط مردم امریکا بلکه به همه مردم دنیا و نه فقط راجع به نقشه‌های ریاست جمهوری‌اش بلکه راجع به ارزش‌های انسانی. بیراه نیست که او را دنباله‌روی لینکلن دانسته‌اند. به نظرم اوباما می داند که رمز موفقیتش در صداقتش و ایمان شخصی‌اش به آنچه که می‌گوید است و این خود خیلی با ارزش است. همین قدر که یک آدم که شرافت انسانی را سوای رنگ و سیاست و عقیده قدر می‌نهد به قدرت برسد حتی اگر هم کاری از دستش برنیاید باز هم جای امیدواری است. همان امیدواری‌ای که دوم خرداد 11 سال پیش با انتخاب خانمی پیش آمده بود. خاتمی توان کشیدن مسئولیت نهاده بر دوشش را نداشت ولی این از شرافت و صداقت خاتمی چیزی را کم نمی‌کند و همینطور از امید به اینکه آدم‌های صادق و شریف هم می‌توانند به قدرت برسند.

نمی‌دونستم که محمد‌علی کلی یکی از قهرمان‌های زندگی اوباماست تا حدی که او همیشه دستکش‌های بوکسی رو که امضای کلی رو داره نگه‌میداره. همسر محمدعلی گفته که اوباما و محمدعلی از یک جنس‌اند! تلویزیون محمد‌علی کلی رو هم در حالی که بزحمت راه میرفت مابین مدعوین مخصوص از بین میلیونها نفری که امروز در واشنگتن منتظر سخنرانی اوباما ایستاده‌اند، نشان می‌داد. در ضمن چه خوب که امروز مریض شدم که خانه بمانم و تلویزیون نگاه کنم! چاخان نمی‌کنم؛ واقعاً مریضم و بشدت در حال ویروس پراکنی!

آقای چاوز, یک مرد نظامی است که اصل برایش برد و باخت در جنگ است حال به هر شکل ممکن. او می داند که گاه باختن در یک نبرد لازمه بردن در جنگی بزرگتر در سیاست است. یعنی اینکه ایدئولژی و خلاصه این حرف ها تا زمانی خوبند که به درد در قدرت ماندن بمانند. اگر لازم باشد (که ظاهراً حالا شده) با هر شیطان بزرگ و دشمن ایدئولژی هم مصالحه خواهد کرد. این خبر را در ارتباط با کوتاه آمدن آقای چاوز در رابطه با شرکت های نفتی غربی بخوانید. این نوشته به معنای تایید حرکت آقای چاوز البته نیست. گفتم بلکه به گوش طرفداران آقای احمدی نژاد برسد!

کجا می‌آیی ای فریاد؟ کجا می‌آیی؟

بمان در عمق گرم سینه‌ها آرام

بمان آنجا که اینجا هوا بس سرد است

که در اینجا خشمی بی‌امان رسته است

بمان تا صبح بی‌فریاد

بمان تا صبح پرواز کبوترها

به دشت زیبای آرامش

بمان آنجا که اینجا ره به روی آمد و رفت نفس

نیز بسته است

کجا می‌آیی ای فریاد؟

– شاعر این شعر را نمی‌شناسم

دوستان: اینجا را یک نگاهی بکنید و اگر مایل بودید برای درخواست توقف جنگ اسرائیل علیه فلسطین امضا کنید. این مقاله رابرت فیسک و این مقاله استاد اسرائیلی را هم بخوانید بد نیست.

رعد باید تا بغرد سخت

تا بلرزد کوه

تا بغلتد سنگ

تا بپرد خواب

هش! مرده‌ای در دلِ تابوت

تکان می‌خورد آرام آرام