میگما ملت دارن حسابی ما رو تحویل می گیرن و هی خوابهاشونو برام ایمیل می زنن که براشون تعبیر کنم ولی دریغ از یک حق چایی حداقل! شانس نداریم که! همه شون بدتر از خودم آس و پاس اند و دانشجو با جیب خالی. از همه با نمک تر یکی خواب این جناب مددی  معروف که یکمی تستاسترونش در محیط کار هم زیادی بالاست (میدونید که یعنی چی؟ بابا همون کلمه ح… عامیانه که من دارم علمی شو میگم دیگه!) رو دیده بود و تعبیر می خواست!! آنقدر این روزا خواب تعبیر کرده ام که دیگه خودم دارم قاط میزنم که اینا رو دارم توی خواب می نویسم یا بیداری!

بنظر من اثر بالا رفتن سن روی مغز مثل یک تبدیل مشتق گیر به انتگرال گیر است. نوزادان را نگاه کنید! یک مشتق گیر ایده آلند! فقط به تغییرات عکس العمل نشان می دهند. برای همین ملت که یک نوزاد می بینند هزار جور ادا در میارند که توجه اش را جلب کنند! ولی هر چه که بچه بزرگ تر میشود مغزش به سمت انتگرال گیری شیفت پیدا می کند. آدمهای پیر را نگاه کنید که چه آرام و با طمانینه راه می روند و هر موضوع تازه ای را که می شنوند به تانی به آن عکس العمل نشان می دهند! خب دیگه مغزشان دارد در طول یک بازه زمانی طولانی ای آن موضوع را انتگرال می گیرد تا عکس العمل نشان دهد و طبیعیه که پاسخ یک آدم پیر یک جواب ملایم و کم تغییر باشد. قبول ندارید؟!

محض اطلاع: نوشته های این کنار مشتقات افکار پراکنده و لحظه ای من اند. نوشته های پست ها در واقع انتگرال من اند. منظورم اینه که نوشته های این کنار مشتق لحظه ای اند و در نتیجه متغیرند. نوشته های پست ها هستند که در واقع طرز فکر و خط مشی مرا ترسیم می کنند. حالا چرا اصلا این مشتقات را هم در معرض عموم قرار میدهم؟ “ای که میان جان من تلقین شعرم می کنی // گر تن زنم خامش کنم ترسم که فرمان بشکنم!”

دنیا را نه, جامعه را هم نه, ولی محیط اطرافم را این منم که میسازمش. احساس خوشبختی یا بدبختی را ما انتخاب می کنیم که داشته باشیم. در باره اش بیشتر توضیح خواهم داد؛ بزودی!

باید که آن دگری را گم کنم. شاید آرام بر جای بگذارمش بر شاخه های بی قرار درختی مواج در باد… شاید وقتی به دنبال پرستوی سرگردان گم کرده رهی در خیال می پرد, در نقطه ای در هوا بر جای بگذارمش… شاید روی برگهای شبنم زده در انتظار آفتاب بر جای بگذارمش… شاید به هنگام غروب وقتی که به آسمان خیره است آهسته او را از خود برکنم و در آسمانی لخته لخته از خون سرخ بر جای نهم … و یا شاید درون گریه کودکی یتیم در میانه ازدحام آتش و خون و خمپاره او را چنان گم کنم که دیگر هیچ نیابمش…

من خوشحال می شوم وقتی که می بینم مطالبی که در این وبلاگ می نویسم در وبلاگهای دیگه کپی شده ولی کاش کمی بعضی از افراد ملت ما که اینکار را می کنند اخلاق را بهتر رعایت کنند و شرط ادب را بجا آرند. شرط ادب اینست که وقتی مطلبی را از جایی کپی می کنیم به منبع آن هم لینک دهیم و بگوییم که از کجاست. رعایت این شرط ادب نه فقط از اصول انسانی است بلکه باعث اعتبار بیشتر وبلاگی که کپی می کند هم می شود. این نکته خیلی ساده است؛ نیست؟! نمی فهمم پس چرا اینهمه کپی کاری بی ذکر منبع میشود؟

دوست دارم الان انگلیسی بنویسم؛ عیبی داره؟!
the candle offers you a dance
laden in magic, bait and lure
all the senses will go
you’re tempted and prodded
the flame catches you by chance
burning all the candles within

من ملک بودم و فردوس برین جایم بود

آدم آورد در این دیر خراب آبادم!